همين اينم که می مانم

"همين اينم که می مانم!"

نه از تقصير پاييزم،
نه از تقدير اين لحظه

گوارا باد بر هر عشق صداقت پشت يک پرده

نه از باران،
نه از سردی،
نه جويای هم دردی،

نه از رنگ صدای تو،
نه از عشق و ريای تو،
نه از اين جام سرمستم،
نه از تقدير من خسته ام،
نه از يک رنگی دريا،
نه از بی رنگی فردا،

صدای گوش می خواند،
بر آغوش می خواند،
که از گفتار بس خسته،
که از پندار بس داغان،
که از نامردمی های زمين و اين زمانه پشت پلک زندگی جوشان،

که آوازی،
که آغوشی،
و حتی هيچ قانونی،
نه از پنداريش سردم،
نه از گفتار حسرت بار،
که من قانون قانونم،
نه ازقانون که از پندار،

مرا در مرکب عشقت،
برای رنگی چشمت،
برای دل زدن بر دل،
برای سرزمين دل،

مرا آنجا ستودن بود که مردم سنگ ريزن،
هم آنجا که خداوندان به پايم عشق می ريزن،

از آنجا در افق نالان،
برای زندگی ترسان،
برای مرگ آلوده،
دل از کردار رنجيده،

نه ازاين و نه از آن ام،
نه بر اين ام نه بر آن ام،
که من اينم همين اينم که می مانم

Mohsen Aref (محسن عارف)